Nie lubię się żegnać. Koniec każdego opowiadania, które zostało przeze mnie napisane, zawsze wywołuje u mnie dwojakie emocje. A dlaczego dwojakie? Bo z jednej strony się cieszę, że udało mi się przelać to, co siedziało w mojej głowie na papier (czytaj komputer) i mogłam się tym z Wami podzielić. A z drugiej strony trochę mi smutno, że to już koniec  pracy nad tą historią i muszę się pożegnać z bohaterami. No i z waszymi cudownymi komentarzami, drodzy czytelnicy/drogie czytelniczki, które motywowały mnie do dalszej pracy i dawały pozytywnego kopa. :)

I tu nadszedł czas na podziękowania.

Na samym początku dziękuję Izie, która betowała całe opowiadanie i dzieliła się swoimi spostrzeżeniami. Dzięki, Izo! :)

Dziękuję wszystkim, którzy czytali ten skromny twór literacki, a podwójne dziękuję tym, którzy zostawili po sobie ślad w postaci komentarza. Wasze zdania, dotyczące poszczególnych fragmentów opowiadania dostarczyły, i wciąż dostarczają, wiele radości. 

I specjalne podziękowania dla nox92, która pokazała mi i przekonała mnie, że Severusa i Hermionę można umieścić w zupełnie innych realiach, a ich historia wciąż będzie wzbudzać duże emocje. ;)

To by było na tyle. A, koniec tego opowiadanie nie oznacza, że znikam. Broń Merlinie! Nadal tłumaczę i mam jeszcze coś do powiedzenia odnośnie potterowskiego fandomu.  Także, prędzej, czy później na pewno pojawi się coś mojego autorstwa. Radzę szukać niespodzianki na Mikołajki na blogu z miniaturami… <chytrze się uśmiecha>

Pozdrawiam bardzo gorąco,

Charlotte